STACEY KENT AT THE WHITE STORK SYNAGOGUE

Dane z dawnej strony LIONSTAGE.

Ethno Jazz Festival zaprasza 23 marca do Synagogi pod Białym Bocianem na koncert STACEY KENT promujący jej najnowszy album „Summer Me, Winter Me”. Olśniewająca ambasadorka wokalistyki jazzowej powraca z przemyślaną mieszanką nowych kompozycji i klasycznego repertuaru „chanson”. W tym wykonanie klasycznego utworu Jacques'a Brela „Ne me quitte pas” zarówno po francusku, jak i – nagrane po raz pierwszy w historii – po angielsku z „If You Go Away”. „Summer Me, Winter Me” to znakomity program składający się z trzech oryginalnych utworów i dziewięciu standardów, w większości zaczerpniętych z repertuaru „filmowego”, „muzycznego”, „brazylijskiego” i „chanson”, z silnym akcentem na Francję i Paryż. Stacey Kent jest wokalistką jazzową, z ogromną rzeszą fanów na całym świecie mająca na swoim koncie mnóstwo wyróżnień i nagród, w tym nominację do nagrody Grammy. Jej albumy, w tym wydane w Blue Note, osiągnęły sprzedaż przekraczającą 2 miliony i przez lata pokrywały się złotem, podwójnym złotem i platyną osiągając wielokrotnie pierwsze miejsca listach przebojów. BIOGRAFIA Stacey Kent dorastała na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych jako absolwentka literatury porównawczej o duszy muzycznej. Po ukończeniu studiów na Sarah Lawrence College w Nowym Jorku, przypadkowe zrządzenie losu zaprowadziło ją do Londynu, gdzie zapisała się na studia muzyczne na Guildhall School of Music and Drama. Tam poznała swojego przyszłego męża i partnera muzycznego, Jima Tomlinsona. Droga muzyczna Kent rozpoczęła się w dzieciństwie, gdy uczyła się gry na pianinie. Jej niezwykle wyczulone ucho i naturalny głos sprawiły, że brała udział w szkolnych produkcjach muzycznych i często można było ją usłyszeć śpiewającą na improwizowanych koncertach w kawiarni college'u. Jednak niewiele wskazywało na to, że w przyszłości zdobędzie międzynarodową sławę. Posiada łącznie 11 albumów studyjnych, w tym platynowo nagrodzony i nominowany do Grammy album „Breakfast On The Morning Tram” (EMI/BLUE NOTE 2007), a także imponującą listę współprac. Stacey występowała na scenach ponad 50 krajów w trakcie swojej kariery, początkowo zdobywając uznanie w londyńskich klubach jazzowych, zanim wydała swój pierwszy z serii 6 albumów, „Close Your Eyes” (1997), nakładem wytwórni Candid. Jej drugi album, „The Tender Trap” (1999), przyciągnął uwagę publiczności jazzowej w Stanach Zjednoczonych, kiedy pojawiła się w programie „CBS Sunday Morning” i „All Things Considered” na NPR. Po tym sukcesie przyszły kolejne albumy i nagrody. „Let Yourself Go”, hołd dla Freda Astaire'a, ukazał się w 2000 roku, a „Dreamsville” (2001) przyniosło Stacey tytuł Jazzowego Wokalisty Roku na „BBC Jazz Awards”. „In Love Again”, z kolekcją utworów Richarda Rodgersa, został wydany w 2002 roku. „The Boy Next Door” (2003) był ostatnim albumem wydanym przez Candid i pierwszym, który zdobył status złotej płyty. W tym okresie Stacey umocniła swoją reputację wokalistki zdolnej nadać oryginalny charakter imponującemu repertuarowi standardów. Jej umiejętność wyrażania emocji poprzez wyrafinowany i minimalistyczny styl została zaprezentowana na albumie Jima Tomlinsona, „The Lyric” (Token), który zdobył tytuł Albumu Roku na „BBC Jazz Awards” w 2006 roku. Ten album przyciągnął uwagę wytwórni Blue Note, z którą podpisała kontrakt w 2007 roku. Z każdym kolejnym albumem styl Stacey stawał się bardziej dopracowany, a jej artystyczna wizja poszerzała się. Jej poszukiwanie nowych piosenek skierowało ją poza Wielki Amerykański Songbook, w stronę francuskiej chanson i muzyki brazylijskiej, które coraz bardziej zaczęły stanowić część jej repertuaru. Repertuar Stacey zawiera coraz więcej utworów napisanych specjalnie dla niej przez Jima Tomlinsona z różnymi autorami tekstów, w tym laureata Nagrody Nobla, Kazuo Ishiguro. Pomysł na śpiewanie własnych kompozycji pojawił się podczas lunchu z Ishiguro. Rozmowa skupiła się na muzyce i repertuarze, co zaowocowało pomysłem napisania serii piosenek dla Stacey, które skupiały się na tematach pamięci, podróży i miłości, często pojawiających się w jej repertuarze. Z tej rozmowy narodziły się piosenki na album „Breakfast On The Morning Tram”. Stacey nagle przekształciła się z wokalistki Wielkiego Amerykańskiego Songbook w artystkę o niezwykle osobistym i charakterystycznym repertuarze. Pierwsza współpraca między Ishiguro, autorem tekstów, a Tomlinsonem, kompozytorem, „The Ice Hotel”, zdobyła pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie kompozytorskim. Od tego czasu wszystkie albumy Stacey zawierają oryginalne piosenki skomponowane przez Tomlinsona, z tekstami w języku angielskim, francuskim i portugalskim. Kent kontynuowała intensywne tempo nagrywania i koncertowania. Jej pierwszy album dla Blue Note został wydany w 2009 roku, a następnie pojawił się album „Raconte-Moi”, całkowicie w języku francuskim, który osiągnął status złotej płyty. Została zaproszona do wykonania programu w języku francuskim na Festiwalu Francofolies i uhonorowana tytułem Chevalier Dans L'Ordre Des Arts et Des Lettres. Jej pierwszy album koncertowy, „Dreamer In Concert” (EMI 2011), został następnie wydany, a także album „The Changing Lights” (Warner 2013), który bardziej niż jakikolwiek inny album ukazuje wpływ Brazylii na muzykę Stacey. Podczas pierwszej wizyty w Brazylii w 2007 roku, gdzie wystąpiła na festiwalu TIM, Stacey obiecała sobie, że nie wróci, dopóki nie nauczy się portugalskiego. Zgodnie z obietnicą, zapisali się razem z Jimem na letni kurs Middlebury College, gdzie wcześniej uczyła się francuskiego, włoskiego i niemieckiego. Powróciła na kolejne dwie letnie sesje, dzięki czemu obecnie biegle posługuje się portugalskim, obok innych języków. Podczas kolejnych wizyt w Brazylii spotkała wielu swoich muzycznych idoli, w tym Marcosa Valle, Edu Lobo i Roberto Menescal. Nagrała z Vallem i Menescalem, zostając zaproszona do wspólnego nagrania na albumie „Ao Vivo” (Sony 2013), który obchodził 50 lat kariery Vallego. DVD i dokument o ich współpracy i przyjaźni zostały wydane w 2016 roku. Z Roberto Menescalem Stacey nagrała „Tenderly” (Sony 2015), intymną kolekcję standardów, które prezentują jej kryształowy głos i ciepłą grę na gitarze Menescala. Magazyn Jazzwise nazwał album „niezwykle pięknym spotkaniem umysłów”. To pierwszy album ze standardami, który Stacey nagrała po dziesięciu latach, i pokazuje jej rosnący talent interpretacyjny. Trasa „I Know I Dream” Stacey trwa nadal na całym świecie, z wyprzedanymi koncertami i występami na festiwalach. Szczegółowe daty można znaleźć na jej stronie na BandsInTown.