Sara Tavares w Synagodze Pod Białym Bocianem: afro-pop i rytmy Wysp Zielonego Przylądka

Ethno Jazz Festival i Fiesta w Studio Marcina Kydryńskiego zapraszają 3 kwietnia do Synagogi Pod Białym Bocianem na koncert Sary Tavares, spadkobierczyni wielkiej Cesarii Evory z Wysp Zielonego Przylądka.

Sara Tavares to czołowa reprezentantka nowej generacji wokalistów Zielonego Przylądka, którzy zdobyli uznanie na całym świecie.

Urodziła się poza wyspami, w pokoleniu dzieci emigrantów, którzy wyruszyli z Wysp Zielonego Przylądka na Atlantyku do Europy w poszukiwaniu pracy.

Jako nastolatka Sara Tavares założyła pierwszy portugalski chór gospel w Lizbonie i uznała, że muzyka jest jej przeznaczeniem. Jej ulubionymi wykonawcami w tym czasie byli Stevie Wonder, Aretha Franklin i Donny Hathaway, a jej pasją – gra w piłkę nożną. W latach 1993–1994 wygrała krajowy konkurs telewizyjny i wzięła udział w Festiwalu Piosenki Eurowizja. Rezultatem tych wydarzeń był kontrakt z wytwórnią BMG i pierwsze wydawnictwo, zatytułowane Sara Tavares And Shout.

Jej debiutancki solowy album Mi Ma Bô z 1999 r. wciąż był zakorzeniony w muzyce R’n’B, ale jego producent, mieszkający w Paryżu afrykański artysta i producent Lokua Kanza, połączył ją z rytmicznym Afro-popem. Album zdobył w Portugalii Złotą Płytę i był nominowany do portugalskich nagród Grammy (Globos de Oero) w kategorii Najlepszy Wykonawca. Druga płyta, Balancê, stała się początkiem międzynarodowej kariery Sary Tavares – cudowny album, kołyszący rytmami rodem z wysp i diaspory afrykańskiej.

Muzyka Sary Tavares pełna jest słonecznego ducha, a Xinti (Feel It), jej najnowszy album, jest wręcz w nim skąpany. Twórczość Sary nigdy nie była tak intensywna i uczuciowa. To zadziwiająca kolekcja, pełna niespodzianek, ukazujących, o ile bogatszy i szerszy stał się wokalny repertuar Sary Tavares. Jej piosenki są liryczne i zmysłowe, intymne, ale jednocześnie ubrane w pozytywne funkowe rytmy, rodem z Zielonego Przylądka i Afryki. Tematy o miłości – duchowej i tej międzyludzkiej – otaczają refleksje filozoficzne, które oddawać mają, wg słów samej Tavares, „wznoszącą się duszę”.

„Daję muzyce wolną rękę. Pozwalam jej, by wydostała się z mojego wnętrza na powierzchnię, nie planuję żadnych zmian. Muzyka rośnie we mnie, a ja rosnę razem z nią. Niezależnie od gatunku cenię w muzyce nieustannie to samo: szczerość, autentyzm, czyli wszystko to, co wydobywa się z wnętrza” – wyznaje artystka w jednym z wywiadów.

▶