Jean-Luc Ponty we Wrocławiu: jazz i fusion w skrzypcowym brzmieniu francuskiego wirtuoza

Jean-Luc Ponty – legendarny skrzypek jazzowy zagra we Wrocławiu!

Jean-Luc Ponty, jeden z największych skrzypków w historii nie tylko jazzu, ale i muzyki w ogóle, nazywany przez krytyków muzycznych „wzorcem z Sevre muzyki fusion”, przyjeżdża do Wrocławia na zaproszenie Ethno Jazz Festivalu.
5 marca wystąpi w Synagodze Pod Białym Bocianem w projekcie JEAN-LUC PONTY & CLARA PONTY QUARTET.

Jean-Luc Ponty i jego córka Clara Ponty oferują wyjątkowy koncert własnych, autorskich kompozycji z mieszanką klasyki Jean-Luca i oryginalnych kompozycji Clary. W składzie zespołu usłyszymy również znakomitego perkusistę Damiena Schmitta i kontrabasistę Nathanaela Malnoury.
Razem tworzą bardzo kreatywną sekcję rytmiczną, która wprowadza nowoczesnego ducha, jednocześnie utrzymując liryczną i poetycką stronę repertuaru. Kwartet wykazuje intensywną, świeżą i komunikatywną energię.

JEAN-LUC PONTY jest niekwestionowanym kreatorem kultowej stylistyki jazz-rocka. Uważa się go za artystę, który równie dobrze porusza się w stylistyce klasyki, swingu, jak i nowoczesnego jazzu.

Legenda skrzypiec Stuff Smith powiedział o Pontym: „jest jak killer, gra jazz na skrzypcach tak, jak Coltrane na saksofonie”. Jean-Luc Ponty urodził się w Avranches 29 września 1942 roku. Jego rodzice grali muzykę klasyczną – matka na fortepianie, ojciec na skrzypcach. Jean-Luc okazał się „cudownym dzieckiem”. W wieku 16 lat został przyjęty do słynnego Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris, które ukończył już dwa lata później, z najwyższym wyróżnieniem Premier Prix. W międzyczasie ojciec nauczył go grać także na klarnecie, a Jean-Luc skosztował również muzyki Milesa i Coltrane’a.

Niedługo potem został zatrudniony przez jedną z głównych orkiestr symfonicznych – Concerts Lamoreux, jednocześnie grając z zespołem na lokalnych imprezach. Z czasem podjął decyzję o opuszczeniu orkiestry, by mógł w pełni oddać się jazzowi. Początki były trudne. W tym czasie postrzegano skrzypce jako instrument, który nie wpisuje się w kanon nowoczesnej muzyki jazzowej. Ponty jednak bardzo wyróżniał się spośród innych. Grał tak, jak nikt do tej pory się nie odważył. Krytycy wówczas powiedzieli o nim, że był pierwszym skrzypkiem, który okazał się tak ekscytujący jak saksofonista.

W 1964 roku wydał swój debiutancki solowy album „Jazz Long Playing”. Następnie wydał album „Violin Summit”, dokumentujący koncert z 1966 roku w Bazylei. Ponty wystąpił tam z takimi znanymi muzykami jak Stéphane Grappélli i Stuff Smith.
W 1969 roku Jean-Luc wraz z Frankiem Zappą nagrał „Hot Rats” – album nazywany kultowym. Zappa z kolei napisał i zaaranżował dla Ponty’ego szereg absolutnie genialnych utworów, m.in. do solowego albumu Jeana-Luca „King Kong”.
Ponty wyemigrował wraz z żoną i dwiema córkami do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkał w Los Angeles. Odbył wówczas z Zappą długą trasę, lecz po pewnym czasie rozpoczął karierę solową.

Przez następną dekadę Ponty koncertował na całym świecie i nagrywał kolejne albumy, z których wszystkie osiągnęły pierwszą piątkę listy Billboard Jazz, sprzedając się w milionach egzemplarzy.

CLARA PONTY jest amerykańsko-francuską pianistką, wokalistką i kompozytorką, która czerpie inspiracje ze swojego różnorodnego dorobku muzycznego.
Urodziła się w Paryżu, a wychowała się w Los Angeles. Naukę gry na skrzypcach i pianinie podjęła, mając 5 lat. Jako ośmiolatka napisała swój pierwszy utwór, a cztery lata później wygrała pierwszy konkurs pianistyczny.
Mając 20 lat, zrezygnowała jednak z udziału w konkursach, by skupić się na pisaniu utworów. Pod patronatem nowojorskiego Universal Music wydała swoje pierwsze nagrania, co zwróciło uwagę całego świata i dało jej rozgłos jako solowej pianistce. Niedługo po tym wydano album „Mirror of Truth”, który artystka stworzyła wraz ze swoim ojcem Jean-Lukiem Pontym.
Clara łączy swoje jazzowe dziedzictwo z muzyką popularną, co daje zniewalający efekt.
Album „Echoes” Clara Ponty wydała w 2010 roku w kolaboracji z niemieckimi muzykami jazzowymi, takimi jak Wolfgang Haffner, Dieter Ilg i Ernest Stroer. Album został nominowany do nagrody Echo w Niemczech.

Po wydaniu czterech albumów instrumentalnych Clara rozpoczęła pracę nad płytą wokalną, w której utworach sama śpiewa.

▶