Jan Garbarek i The Hilliard Ensemble: pożegnanie „Officium” w Katedrze Marii Magdaleny

Pożegnalny koncert „Officium” – niezwykłego projektu łączącego wysublimowany jazz z muzyką klasyczną – odbędzie się 7 czerwca w przepięknej Katedrze Marii Magdaleny przy ul. Szewskiej we Wrocławiu.

Dla koneserów muzyki z najwyższej półki to ostatnia szansa na zobaczenie tak wspaniałych artystów na wspólnym koncercie – postanowili oni bowiem zakończyć współpracę koncertową w dotychczasowym kształcie.

Koncert zainauguruje odbywający się z okazji Święta Wrocławia WrocLove Fest 2014, na którym od kilku lat prezentują się najwyższej klasy artyści z całego świata.

Jan Garbarek to jedna z najbardziej niezwykłych postaci europejskiego jazzu i world music. Norweski artysta o polskich korzeniach od ponad 40 lat pojawia się ze swoją muzyką zarówno na jazzowych estradach, w filharmoniach, katedrach, jak i na listach najlepiej sprzedających się płyt. Jest główną gwiazdą prestiżowej wytwórni płytowej ECM, a zarazem współtwórcą jej charakterystycznego stylu.

Fascynuje go twórczość ludowa i etniczna, uwielbia muzyczne podróże w czasie i przestrzeni – to ubarwia jego muzykę, ale także prowokuje do spotkań z artystami różnych kultur i stylistyk. Stąd zapoczątkowana wiele lat temu współpraca z The Hilliard Ensemble. Pomysł połączenia brzmienia saksofonu sopranowego z wielogłosową muzyką wokalną rodem ze średniowiecza i renesansu okazał się, komercyjnie i artystycznie, niezwykle trafiony.

Pierwszy wspólny album – wydany w 1993 roku „Officium” – zebrał entuzjastyczne recenzje i znalazł ponad milion nabywców. Brytyjski Evening Standard napisał, że płytę wypełnia „najpiękniejsza muzyka, jaka kiedykolwiek została nagrana”. Herald Tribune nazwał ją „niezwykle kojącą, unoszącą ducha pod niebiosa”, New York Observer pisał o „zniesieniu wszelkich podziałów między jazzem a klasyką, sferą sacrum a profanum, muzyką dawną a współczesną”.

Podwójny album „Mnemosyne” (wydany w 1998 r.) był rozwinięciem pierwotnego pomysłu, a obok muzyki średniowiecza znalazł się na nim również repertuar współczesny.

„Officium Novum” jest dowodem tego, jak bardzo muzycy rozwinęli się w trakcie siedemnastu lat współpracy. Saksofon sopranowy Garbarka tworzy piąty, kontrapunktujący względem partii czterech śpiewaków, głos. Jego gra, oparta na harmonice i skalach używanych w muzyce ormiańskiej, jest pełna pasji i inwencji improwizatorskiej. Interpretacje są pełne swobody, a wokaliści, podobnie jak saksofonista, śmiało improwizują na bazie gotowych kompozycji.