Fanfare Ciocărlia w Starym Klasztorze: bałkańskie rytmy rumuńskiej orkiestry dętej

Fanfare Ciocărlia to 12-osobowa orkiestra dęta pochodząca z położonej w północnej Rumunii wioski Zece Prăjini. Grupa zaczynała jako swobodne zgromadzenie muzyków grających okazjonalnie na weselach i chrzcinach. W październiku 1996 roku niemiecki inżynier dźwięku i producent nagraniowy Henry Ernst odwiedził Zece Prăjini i przekonał muzyków do stworzenia zespołu objazdowego. Jako nazwę zespołu wybrano Fanfare Ciocarlia: Fanfare jest to rumuńskie słowo pochodzenia francuskiego, które oznacza orkiestrę dętą, a Ciocarlia to po rumuńsku skowronek.

Od momentu odkrycia muzyków przez Ernsta, który został ich menadżerem, zespół zagrał ponad tysiąc koncertów w ponad 50 państwach na całym świecie.

W zakorzenionej w tradycji austriackich i tureckich orkiestr wojskowych Fanfare Ciocarlia znaleźć można takie instrumenty jak trąbki, tuby barytonowe i tenorowe, klarnety, saksofony, bęben i perkusję. Teksty ich piosenek pisane są w języku rumuńskim oraz romskim. Styl ich muzyki wywodzi się głównie z rumuńskiej i romskiej ludowej muzyki tanecznej, lecz widoczne są także wpływy tureckie, bułgarskie, serbskie oraz macedońskie.

Swoją popularność zawdzięczają szybkim, energetycznym dźwiękom, skomplikowanym rytmom oraz prędkim solówkom na klarnetach, saksofonach i trąbkach, których tempo przekracza czasem 200 uderzeń na minutę. Muzycy są również znani z tego, że podczas koncertów nie korzystają z zapisu nutowego i grają na starych, poobijanych instrumentach.