Cristina Branco: portugalskie fado, jazzowe fascynacje i współpraca z Custódio Castelo

Cierpienie, tęsknota czy uczucie bezsilności w kontakcie z nieugiętym losem to odcienie emocji, o których najczęściej traktują wywodzące się z biednych dzielnic portowych miast Portugalii pieśni fado. Gatunek ten w świecie rozsławiły głosy Amalii Rodrigues, Any Moury czy niedawno goszczącej na naszym festiwalu Marizy. Do tego zacnego grona młodych, uzdolnionych portugalskich pieśniarek od blisko dekady zalicza się także urodzona w ojczyźnie fado Cristina Branco.

Przed sięgnięciem po fado zainteresowania Cristiny Branco krążyły wokół jazzu i innych odmian tradycyjnej muzyki portugalskiej. W świat melancholijnych pieśni wprowadził ją jej dziadek, przedstawiając dokonania królowej tego gatunku – wspomnianej już Amalii Rodrigues. Branco, podobnie jak Mariza, nie boi się eksperymentować zarówno z warstwą liryczną, jak i brzmieniową, nie zrywa z tradycją, lecz szuka tego, co w niej najlepsze i prezentuje w bardzo osobisty, przepełniony emocją sposób. Słychać przy tym szczególnie jej dawne fascynacje jazzem. Na co dzień komponuje wspólnie z Custódio Castelo, gitarzystą, który towarzyszy jej podczas pracy w studiu.

▶